Pościel jest miękka i ciepła. Pastelowe kolory pomagają zasnąć, oczy mam zamknięte. Jestem ojcem, mam wspaniałego syna. Cudowna radość dziecięcych oczu, blask zdrowych, silnych włosów, emanująca radość życia bez stresu. Zabieram go do muzeum, w wielkie święto. Jest cudownie, uczę go, daję mu coś co może dostać tylko ode mnie. Dziecięca ekscytacja obecnością prezydenta z okazji święta, wojsko, galowe mundury, piękne wnętrza.

Wiem, że muszę pójść do toalety i nie wiem co zrobić. Czy mam go zabrać ze sobą? To niezdrowe. Więc muszę go zostawić tu na chwilę, wśród tych ludzi, wśród funkcjonariuszy, agentów, żołnierzy. Jest bezpieczny. A jednak jest coś na dnie, niepokój, lęk. Lęk, który staram się zwalczyć. Dla jego dobra. Chcę żeby rósł zdrowo, w zdrowym świecie, zdrowych relacjach.

Idę sam, proszę żeby nie odchodził. Ale go nie ma. Gdy wracam nie ma go. Nie mam gdzie go szukać, nie mogę zadzwonić, a wszyscy się rozeszli. Gdzie jest mój syn? Gdzie jest to co miało po mnie pozostać? Gdy wszystkie nadzieje i talenty są już stracone. Gdy wszystko przepuściłem i wszystko co mi pozostało to On. 

Mogę się tylko obudzić. Klęska.

A jednak nie wyjechałem. 

Coś mnie tu trzyma. Zapuściłem korzenie, ale się do nich nie przyznaję. Kurwa. 

Umysł to potężne narzędzie, szkoda że nie ma do niego instrukcji. Tak jak nie ma instrukcji do serca. Wszystkie pozostałe organy nieźle potrafimy kontrolować. No chyba, że chodzi o penisa na starość;-)

Dzisiaj niewiele już z tego zostało. Pamiętam tylko, że myśli były o zmieniającym się świecie, życiu i rozpadających się więziach między ludźmi. Przez kilka chwil miałem niezwykle silne przekonanie, że zmieniły się czasy i relacje międzyludzkie stały się dużo mniej trwałe. Była to jednak myśl bez zabarwienia pejoratywnego, nic pod tytułem "co za czasy" i "jak tu teraz żyć". Po co zaraz taka naiwność. Ludzie tysiące razy w swojej historii mieli poczucie, że świat schodzi na psy i zmierza ku końcowi. A świat i ludzkość mają się tak samo jak wcześniej. Tak samo, a jednak inaczej. Inaczej może być oczywiście postrzegane jako lepiej, jako gorzej, albo po prostu jako inaczej. Dramatu nie ma. 

Kiedyś obawialiśmy się, że człowiek nie będzie potrafił zdobyć jedzenia, bo wszystko kupuje w sklepach zamiast uprawiać bądź hodować. Nie będzie potrafił przetrwać w naturalnych warunkach, bo otoczył się kokonem cywilizacji. Niedawno jeszcze słyszeliśmy, że wkrótce przyrośniemy do komputerów, a one przejmą nad nami kontrolę. Przykłady można mnożyć. 

Idąc tym samym tropem można powiedzieć, że wkrótce na świecie zapanuje anarchia, bo rozpadają się więzi międzyludzkie. Nikt już nie wiąże się z nikim na całe życie, ale na co najwyżej kilkanaście lat, a później trzeba zrobić generalne porządki. Miłość nie jest już na zawsze i na zabój. Można się zauroczyć, można w szalony sposób okazywać zakochanie, ale wszyscy wiemy, że to przejdzie i pewnego dnia przyjdzie nam wybrać: gonić za nowym zauroczeniem czy pozostać w zawieszeniu, niedookreśleniu, niezdefiniowaniu.

Czasami może zatęsknimy za motylkami w brzuchu, ale to przejdzie. Wówczas powiemy, że dorośliśmy i nie można całe życie gonić za czymś co i tak musi przeminąć. 

Nie wiem do końca co chcę napisać, wspaniały strumień świadomości był wczoraj, a dzisiaj już go nie ma.

Tak więc: mówię wszem i wobec, że przyszła pora żeby Tomek ruszył dupę poza granice naszej wspaniałej ojczyzny. Byłem oczywiście za granicą, ale teraz chcę na dłuuuugo. Jeśli ktoś wie jak się dostać na ciekawy wolontariat, może mi pomóc w znalezieniu pracy jako barman na plaży albo badacz zwyczajów godowych namibijskich surykatek, to czekam na wieści:)

Mam ogromną ochotę zmienić adres, a dokładniej mówiąc to mam ochotę nie mieć adresu przez pewien czas. Pewien czas = minimum rok, ale oferty na pierwsze 3 miesiące też chętnie rozważę:) 

Ja po prostu chcę zamienić mieć na być. Potrzebuję tego:)